
foto: (c) Pierrick Garenne / GPO
Een glimlach kan niet groter zijn dan die van David Raison als hij zijn boot afmeerd aan de steiger in Salvador de Bahia. Dan zet hij voor het eerst in zeventien dagen weer voet aan land. Zonder dat maar iemand een vraag stelt begint hij te praten. Het lijkt alsof hij het verhaal van de race onmiddelijk en volledig moet vertellen. Snel en aan een stuk. Hooguit even onderbroken voor een slok van zijn Caiparinha of een hap van een verse mango. Maar dan kan ook de winnaar van de Transat 650 zich niet langer onttrekken aan het feestgewoel. Honderden keren wordt hij gefeliciteerd, tientallen journalisten willen hun eigen citaat en camera's klikken onophoudelijk. Tot David de ouders van Scott Cavenough tussen het publiek ziet staan. Hun zoon is een van de uitvallers van de Transat nadat hij midden op de Atlantische Oceaan werd aangevaren door een tanker en moest worden gered door een begeleidingsboot. David vergeet even alle drukte om hem heen en praat troostende woorden tot de Australiers die de gebeurtenis nog maar nauwelijks te boven zijn. 'Volgende keer is hij er weer bij hoor...'. Ze zijn zichtbaar aangedaan, maar hun knikken is weinig overtuigend.
Als ik zelf eindelijk de gelegenheid heb om hem te feliciteren gaat het direct over Lucas. 'Wat doet hij het verschrikkelijk goed zeg. Ik heb heel veel respect voor zijn prestaties...'. In een ooghoek ziet hij dat de Bahiaanse vrouwen in klederdracht, de steiger aflopen en al het verse fruit, de cocosnoten en de Caiparinha's dreigen mee te nemen. Lachend grijpt hij nog snel een handvol vruchten van de schaal...