Tot ziens in Salvador de Bahia

Donderdag 13 oktober zijn de 76 overgebleven deelnemers aan de Transat 650 vertrokken voor de tweede en afsluitende etappe. Na de zware eerste etappe van la Rochelle in Frankrijk naar Funchal op het eiland Madeira, wacht de zeilers een nog veel grotere uitdaging. In de komende, naar schatting 18, eenzame dagen zullen zij van het noordelijk naar het zuidelijk halfrond zeilen. De finish ligt voor het Braziliaanse Salvador de Bahia, een tocht van ruim 3000 zeemijl. 


 

Lucas Schröder kwam met de Brunel optimaal voorbereid aan de start. Lucas, die op de elfde plek staat in het tussenklassement, is vast van plan om zijn voorgenomen top tien notering waar te gaan maken. Daarvoor moet hij in drie weken zeilen slechts een uur goed maken op de boot voor hem. Maar ook een hogere klassering sluit hij zeker niet uit: "Op nummer 5 lig ik ook maar 4 uur achter. Het spel is dus nog lang niet gespeeld...", aldus Lucas kort voor vertrek. 

Mini-aanvaring

De start, voor de kust van Madeira vindt plaats bij prachtig weer en heel lichte omstandigheden. Veel meer dan een knoop of tien wind staat er niet, maar dat is ruim voldoende om de Minis goed te kunnen zeilen. 

De grote afstand die de zeilers moeten afleggen, had weinig effect op het gekrioel voor de start. Er werd met evenveel inzet gestreden om een gunstige positie als tijdens een zondagmiddagwedstrijdje op een Nederlandse plas. Even leek het erop dat de Brunel flink in de tang werd genomen door twee concurrenten. Beiden schampten de Brunel maar door de lichte wind bleef schade gelukkig uit. De mini-aanvaring deerde Lucas weinig. Het leek er zelfs op dat hij de toeschouwers direct wilde laten zien, wat zijn ambities voor de komende 3000 mijl zijn. 


 

Daarbij profiteerde hij zeer van de lokale kennis die hij opdeed tijdens de 'spek en bonen' regatta op zaterdag. Toen lieten twee plaatselijke zeilers hem precies zien hoe de wind rond de grillige kust zich gedraagt. En ook nu vond iedereen die zich bloedstollend dicht bij de rotsen durfde te wagen, duidelijk veel meer wind dan de minder moedige schippers die verder uit de kust bleven. Het leverde Lucas onmiddellijk een prachtige positie op aan de kop van de vloot. 


 

Als de boten drie mijl na de startlijn de bovenwindse boei ronden, zijn ze vrij om hun eigen route te kiezen. De volgende verplichte passage is dan pas 1000 mijl verder, als ze door de Kaapverdische eilanden zeilen. Lucas rondt de boei in een prachtige 4e positie. Beslissend voor zijn eindklassering zal dat zeker niet zijn, maar dat het goed was voor zijn moraal bleek wel uit de grote grijns waarmee hij onze volgboot passeerde. 


 

Na de boei wordt de wind nog steeds door het eiland dat achter hem verdwijnt beïnvloed. Van de noordelijke stroming die de weerkaarten laten zien is nog niets te merken, de wind komt zelfs uit het zuiden. Zeilend onder zijn grote gennaker loopt de Brunel op de gladde zee ruim 7 knopen. Lucas blijft opvallend ver aan de linkerkant van het veld omdat hij anticipeert op de winddraaiing naar het noorden. Er zijn weinig boten die diezelfde keuze maken, met uitzondering van de top drie van het klassement die vrijwel een identieke koers als Lucas varen. Op de Brunel volgboot maken we ons dus weinig zorgen over Lucas' tactiek voor de eerste paar uren.


 

Als we bijna 10 mijl uit de kust zijn, informeert Lucas lachend of wij misschien ook naar Salvador de Bahia onderweg zijn. Onze schipper begrijpt de hint en draait zijn boeg weer langzaam in de richting van Madeira. De Brunel zeilt rustig verder in de richting van de horizon. We blijven zwaaien tot de boot niet meer dan een stip op de oneindige oceaan is geworden. 

Behouden vaart Lucas, tot ziens in Salvador de Bahia...