Winst en verlies - de epiloog

Eigenlijk moet er dringend worden opgeruimd en ingepakt, maar de grote afscheidsparty bonkt nog te nadrukkelijk na in de hoofden van de meeste zeilers. Dus wordt er gehangen, koffie gedronken en wazig gekeken. 'Hoe laat het was? Ik heb werkelijk geen idee...'. Zondagochtend in la Seyne la sur Mer is vooral 'the day after the night before'.
Veel redenen om je tegen dat gevoel te verzetten zijn er ook niet. Op het programma staat alleen nog een 'Postloog', een 20 mijl lange wedstrijd die geen enkel ander doel dient dan vier weken zeilen vrolijk af te sluiten. Een feestrace waaarvoor een deel van de vaste bemanning zijn plek graag afstaat aan leden van hun walteam, journalisten of sponsors. En dan is er nog de officiele prijsuitreiking aan het eind van de middag. De allerlaatste ceremonie waarbij de inspanningen tijdens vier weken zeilen definitief worden beloond.

Zoals bij elke sportwedstrijd zijn die eindprijzen slechts voorbehouden aan enkelen, en met de flauwe bewering dat 'meedoen, belangrijker is dan winnen', zullen maar heel weinig sporters zich willen vereenzelvigen. Anderzijds wil ook de gedachte dat de Tour de France à la Voile 27 verliezers telt, zich niet echt in onze hoofden nestelen. Wat de  de Tour ook dit jaar weer aantoonde is, hoe aantrekkelijk het zeilen in een eenheidsklasse is. Niets is eerlijker dan een wedstrijd met volkomen identieke boten en zeilers die met gelijke wapens strijden. Juist daarom viel op hoe hoog het niveau is van de deelnemers aan deze Tour, elke race bracht honderdduizenden zeemijlen en eeuwen zeilervaring op het water. Wedstrijden bovendien, waarin zeker de helft van de teams volkomen aan elkaar gewaagd was. Inshore races van ruim een uur, waarbij alle boten binnen twee minuten van elkaar over de eindstreep komen, waren eerder regel dan uitzondering. 

In dat geweld had het Brunel-team vaak moeite zich te handhaven, terwijl het andere keren met de beste meekon.  Die wisselvalligheid hoort bij een zeilteam dat pas is samengesteld, net als dat het de stijgende lijn verklaart tijdens het evenement. Een optimaal op elkaar ingespeeld team is nu eenmaal meer dan de optelsom van zeven goede zeilers. Ondanks die wetenschap was het lang niet altijd gemakkelijk te accepteren als inspanning en resultaat in onbalans waren. Maar, ondanks de bekende voetbaltrainer die graag anders beweerd, 'scorebord journalistiek' bestaat niet. Wedstrijdsport waarbij het resultaat er niet toe doe, is nu eenmaal een contradictie.

Het zou prachtig zijn als de ervaring die Brunel in de Tour de France à la Voile opdeed, in de toekomst kan worden verzilverd. Of dat in Frankrijk gebeurt, is echter de vraag. De Tour wordt vanaf volgend jaar niet langer gevaren in de Farr 30 maar in een nieuwe grotere boot. Die overgang verloopt verre van soepel en dreigt in een 'kip of het ei' situatie terecht te komen. Teams die overwegen een nieuwe boot te kopen willen de zekerheid dat er ook volgend jaar een competatief wedstrijdveld aan de start verschijnt, terwijl die garantie natuurlijk alleen gegeven kan worden als er voldoende boten worden gekocht. Dat die impasse er toe leidt dat er volgend jaar geen 33e Tour de France à la Voile zal zijn, is echter nauwelijks denkbaar. Daarvoor is de zeilende ronde van Frankrijk een te prachtig evenement.

Na ruim 1000 zeemijlen en 3482 autokilometers is het tijd om naar huis te gaan. In de prettige wetenschap dat daar een eigen bed, een schone douche en een wel-werkende internetverbinding wachten. Maar het is ook met een gevoel van weemoed dat we afscheid nemen van de Tour de France à la Voile 2010. Wat rest zijn de herinneringen aan prachtige sport, aan de schitterende zeilomgeving en de nieuwe internationale vrienden die we maakten. Maar ook ook aan iedereen die de race via Brunelsailing.nl volgde. Dank voor al jullie motiverende en inspirerende reacties en hopelijk tot een volgend Brunel zeilproject.

Ruud Kattenberg